Nadat we die middag heerlijk niks hebben gedaan in het leuke wijkje van Yogja moesten we die avond nog op zoek naar een prettig restaurantje. Voor mij een makkelijke opgave, voor Car wat minder. Gelukkig waren er in de backpackerswijk vele restaurantjes en waren we onze zwitserse vriend van de Bromo, Marco, ook weer tegengekomen. Omdat het met hem erg gezellig was, en hij ook nog alleen reisde, besloten we, uiteraard, met z’n 3-en te gaan eten. Overal is tegenwoordig wifi, dus wat er nog gedaan moest worden kon worden gedaan en de menukaarten waren redelijk internationaal, hoewel af en toe met een Aziatisch bijsmaakje. Als je curry eet heb je daar weinig last van Op zaterdagmorgen namen we een local bus naar de Prambanan tempel. Een zeer grote hindoeïstische tempel, maar dan niet zoals je ze kent met alle kleurtjes en de diverse goden, Vishnu, Ganesh enz. Nee, een beetje in de steil van de Ankor Wat, maar dan, helaas, wel een heel stuk kleiner. Toch was het bezoek erg grappig, mede door alle scholieren die er rondliepen en niet heel vaak een Europeaan van 1 meter 90 zien. Dat wil niet zeggen dat Caroline geen aandacht kreeg We moesten overal “interviews” afgeven. Ja hoor, weer de bekende 4 vragen, maar toch ook wat we het leukste en lekkerste vonden in Indonesië. En tot slot op de foto natuurlijk. Eerst schoorvoetend met eentje, maar als het bekende moslimschaapje over de dam was dan volgende er niet velen, nee allemaal. Leuk om te zien hoe netjes en aardig de meisjes zijn en wat een branieschoppers de jochies zijn. Overal “he mister”……picture! Op een gegeven moment zijn we er mee gestopt want we wilden ook nog wat van de tempel zien.

Eenmaal weer terug in ons wijkje weer de mail beantwoord, heerlijk wat gedronken en door de drukke winkelstraat Malioboro gelopen met zijn ontelbare kleine kraampjes buiten tegen de winkelruiten aan. Het barst er van de T-shirt verkopers en alle andere bekende souvenir spullen. Het grote voordeel van de rugzak is dat je zelden in de verleiding komt om iets te kopen, tenzij het echt klein is. Die avond wederom met Marco gegeten en heel wat afgelachen. We merkten dat we alle twee er een sport van maakten om “stomme bordjes” te fotograferen. De mooiste die ik helaas gemist heb omdat ik in de bus zat, was een groot bord met “Official Monkey Changer”. Prachtig. We konden ons alle drie verbazen over de manier van communiceren, of eigenlijk “niet communiceren” en wat er allemaal voor onzin verteld wordt om je maar ergens heen of naar binnen te krijgen. Een heerlijke avond.  Zondag stond het “Kraton” op het programma, het paleis van de voormalige Sultan van Yogja. Op zondag zijn er dan ook traditionele dansen en daar hadden we nog niets van gezien.  We konden er lopend heen  en dat deden we dus ook. In de LP had ik gelukkig al gelezen van de 2 ingangen. Eentje, de goedkope, waarbij je niet alles kunt zien en ze je meteen “doorsluizen” naar hun galerieën (want iedereen is schilder en/of batik kunstenaar ) en de duurdere, de officiële ingang. Die hadden we snel gevonden omdat de man achter het loket eerlijk was toen ik vroeg of ik hier alles kon zien. De dansen waar fraai, de dansers fraaier en de danseressen het fraaist. De (langzame) gamalan muziek kunnen wij maar niet aan wennen. Toen door het Kraton verder gelopen, weer interviews afgeven, foto’s maken, groepfoto’s maken en nog een paar foto’s maken. In 1 van de vertrekken van de sultan hingen een aantal foto’s. Caroline keek nog eens goed, riep mij toen en zei : Kijk. Een klassenfoto uit 1932 van het Stedelijk Gymnasium te Haarlem. Das wel heel gek om in Yogjakarta naar te kijken. De Sultan, dan wel 1 van zijn kinderen, had daar dus op school gezeten, of er waren speciale betrekkingen. Het personeel van het Kraton sprak helaas geen Engels. Nadat we verder (bijna) alles bekeken hadden zijn we al “window-shoppend” teruggegaan naar het bekende wijkje waar we onze tour naar de Borobudur hebben geboekt voor de volgende dag, onze laatste dag alweer in Yogja.

Uiteraard hadden we de vorige avond weer met 3 gegeten en Marco kwam nog een Nederlands meisje tegen die hij al eerder had ontmoet. Dus zaten we die avond met 4 aan tafel, altijd gezellig. De volgende dag ging zowel zij als Marco verder en wij zelf vlogen, als eerder gezegd, weer een dag later naar KL. Voor de Borobudur moesten we om 05.00 uur klaar staan. De tour is in de ochtend, zogenaamd vanwege de zonsopkomst. Van de Bromo wisten we dat die om 5 uur is, maar het park van de Borobudur gaat om 06.00 uur open. Dat zijn van die leuke logische Indonesische handelingen. Maar goed, bij aankomst was het wel heerlijk rustig daar, afgezien van de vasthoudende verkopers. Uiteraard de hele Borobudur beklommen, mooie foto’s kunnen maken vanwege het fraaie weer en gelukkig zat onze tijd er op toen er net een mega grote groep scholieren aankwam. Wij waren wel even klaar met de interviews. Zo blij dat we geen BN-er (dan wel BF-er) zijn Op de weg terug naar de in/uitgang uiteraard weer verkopers. Hij had van lavasteen wel hele mooie (kleine) beeldjes. Het hoofd van Budha, een kleine Stupa in dezelfde vorm zoals die op de Borobudur staan maar die ook nog open kan met een Budha daar dan weer in. Die wilden we wel. Afijn, het onderhandelen duurde de gehele route naar de uitgang en leverde 4 euro winst op. Daar wilde een snelle verkoper nog een slag slaan en die bood er 2 voor hetzelfde geld aan, alleen kon die stupa niet open, dus ook dat was weer gerechtvaardigd Eenmaal weer terug was het pas 10 uur en dus nog een hele dag om van alles en niets te doen. Dat was ons wel toevertrouwd. Die avond voor de verandering dus weer met 2 gegeten en nog lekker ook. Op tijd naar bed want we moesten om half 8 op het vliegveld zijn. Gelukkig komt het lokale minibusje daar ook en we wisten al hoe dat werkte. Appeltje eitje dus. Vlucht was “bumpy” maar het toestel zat half vol, dus languit liggen op de banken. Eenmaal in KL meteen een treinkaartje gekocht voor Hat Yai. Dat was een nachttrein en we mochten 7 uur wachten op het station. Via KFC – McDonald – KFC , om te internetten, maakten we de tijd vol.

De volgende ochtend stonden we in Hat Yai. Nu waren we met “ronselaars” wel iets gewend, maar nu ontbrak het alleen nog aan een geweer en aan het feit dat we op de grond moesten gaan liggen, verder was het een perfecte overval. De trein reed nog toen er al 8 a 9 mannen op de trein sprongen, op de deuren bonkten dat we open moesten doen.  Ik deed dat niet maar een ander wel. Ze stormden de coupé binnen en schreeuwden allerlei plaatsnamen, of we daar heen gingen? Met dat soort debielen is de beste remedie gewoon helemaal niets zeggen, mooi gaan zitten en dom kijken. Dat laatste was nog het makkelijkste. Ze kregen bij ons geen poot aan de grond en eenmaal buiten regelden wij onze eigen zaken. Met een minivan naar Trang gereden en daar stopten we voor een klein reisbureautje die de overtocht naar Koh Lanta regelde inclusief de “drop off” bij onze accommodatie die we geboekt hadden voor de eerste 3 dagen. We hadden een hutje dat net aan een voldoende krijgt. Van het zwembad hadden ze nog niet veel kaas gegeten hoe ze dat moeten schoonhouden…………..of ben ik te kritisch? Een vette bruine waterlijn kan gewoon niet. Een hele hoek van ruim twee m2 met alg kan ook niet en als je halverwege een bad van 15 meter nog de overkant niet kan zien onder water, dan is er echt iets mis. Van de staf spraken er 2 gebrekkig Engels, de rest helemaal geen woord. Gevolg : 5 keer een maaltijd gebruikt daar waarvan er 4 niet in 1 keer goed uitgeserveerd werden. Gek werd je er van, maar wel blijven lachen. Uiteraard gingen we ‘s-avonds elders eten. De laatste 3 dagen hebben we in een luxe accommodatie geboekt, alles spik en span, groot zwembad, aan het strand en engels sprekende staf. De laatste dag nog een keer een scooter gehuurd om naar het zuidelijke punt van het eiland te rijden. Prachtige baai, leuke wandeling en een lunch met een superuitzicht. Eerder al hadden we bij een bureautje alle vervoer terug geregeld naar KL, dus zo konden we maximaal genieten van strand en zwembad en de Thaise massage. Zo krijgt deze prachtige vakantie een mooi slot zonder happy end,

maar nu hadden we al eens een treinreis in Azië meegemaakt, maar het kan natuurlijk altijd weer anders. Als gezegd hadden we ons kaartje de avond er voor gekocht in Surabaya en we zouden de volgende morgen om 05.30 vertrekken, tenminste dat schreef de dame achter het loket op een briefje. Toen ons ticket werd geprint werd er een dikke stempel op gezet : 05.30 Vreemd dat je een ticket print en er ook een stempel op zet. Maar goed wij waren om kwart over 4 op, lekkere frisse mandi genomen en….oh, mandi, een bak met water een plastic steelpan en zie maar hoe je je “douchet” J Om kwart voor 5 liepen we buiten en om 5 uur zaten we in de klaarstaande trein. Pech deze keer, we hadden een plaats op een bank met 3 personen naast elkaar, 3 Indonesische personen welteverstaan.  Die passen met 3 makkelijk op een bankje waar normaal gesproken 2 Europeanen op gaan zitten J Maar bij vertrek was er plaats genoeg en dus even op een vrije plaats gaan zitten.

Het was ondertussen kwart voor 6 en geen spoor (leuke woordspeling) te bekennen van een eventueel vertrek. Wij nog eens naar het kaartje kijken. Om half 6 aanwezig zijn, vertrektijd 6 uur. Nou ja, dat half uur was ook geen ramp. Ik stond in de deuropening, treindeuren gaan hier handmatig open en dicht, en in de andere deuropening stond een indo-man. Hij pakte een steen en gooide die in een hoek van het perron. Een stuk regenpijp werd verbrijzeld. Hij pakte nog een steen en toen zag ik waar hij op mikte. Onderaan de regenpijp zat een dikke rat klem halverwege het gat waar hij uit wilde kruipen. Aan de bewegingen van het beest te zien zou zijn leventje sowieso niet al te lang meer duren. 6 Uur, harde toeter en de trein vertrok. Na 5 minuten rijden stopten we op het 2^e station van Surabaya en daar stapten heel veel mensen in. Weg plek dus…………..dachten we, maar tot de grote verbazing bleef het om ons heen redelijk leeg. Op de 2 tweepersoons bankjes naast ons ging alleen een oude man zitten. Door z’n kleinzoon gebracht die aan een andere jongen vroeg of hij opa een seintje wilde geven wanneer hij er uit moest. Prachtige karakteristieke kop had de oude man. Flinke rugzak mee die ik voor hem in het bagagerek legde. Hij hield een grote fles drinken bij zich : minuman manis, zei hij. Zoete thee. We zagen een klein beestje in de thee bewegen en dachten het onze er van.

Ook deze trein was weer economy en dus werd er bij elk station gestopt, wat tot gevolg had dat er direct diverse verkopers de trein in stapten om hun waar aan de passagiers te slijten. De oude man keek lekker om zich heen waarbij zijn ene ondertand precies paste in het gat wat zat tussen een paar van zijn boventanden. Hij moest lachen omdat wij zo om de verkopers moesten lachen. Het was nog ruim voor 7 uur in de ochtend en we hoorden niet anders dan : nasi nasi, tahu tahu, nasi rames nasi rames. Nou nog ff niet. Op de vorige treinreis hadden we kennis gemaakt met “bangipan”. Denk aan de (gekleurde) gepofte, zoete rijstkorrels in een buisje op de kermis. Dan hier alleen de witte versie, die wordt in blokken geperst en gesneden in de grootte van een langwerpig spel kaarten. Heerlijk zoet dus, en daar houden wij wel van in de ochtend. Achter opa zat een familie met huilende kinderen en een moeder. Ze hadden, om wat voor reden dan ook, afscheid genomen van papa op het station. Zo zielig die kids. We gaven ze een zakdoekje en wat koekjes en de gezichtjes klaarden al weer wat op. Onderweg gebeurde het regelmatig dat de trein bij een station stil stond. Andere treinen kwamen en gingen, maar die van ons bleef staan. Heel irritant. Soms was het wachten op een passerende sneltrein, maar soms was er, in onze ogen, ook helemaal niets. Maar goed, de reis ging verder. Na een aantal uren zie ik een bord “Solo” op het station. Dan was het nog ruim een uur voor ons. Die andere (buur) jongen die opa in de gaten hield, moest naar Bandung. We zaten al 6 uur in de trein en hadden ruim 250 km afgelegd, getuige het bordje “Surabaya 254 km”. Bandung was nog 445 J

Maar voor ons begon het te vlotten. De verkopers namen in getale flink toe. Opeens hing er een rek met boxshorts voor mijn neus en de verkoper liep door. Een andere jongen gooide 3 stukken verpakt speelgoed op de vrije plaatsen en weer een ander legde er verpakte aardbeien neer. Wat was dit allemaal. Al snel hadden we het systeem door. Wat je wilde hebben pakte je en maakte je open. Wilde je niets……………..dan vooral niet aankomen J We wilden voor de, inmiddels niet meer, huilende kids 3 speeltjes kopen. Voor het idee, een fake rubic kubus kostte € 0,40 (nee, er is echt geen kinderarbeid in China) De verkoper kwam terug en ik zei wat ik voor de 3 stuks wilde betalen. Ik vergistte me echter in het bedrag, ik spreek wel een aantal worden en ken (bijna) alle getallen, maar zei kennelijk een belachelijk laag bedrag want hij pakte direct alle spullen bij elkaar en was alweer verdwenen. Jammer maar helaas. Er kwam iemand met een hele bos kleine jurkjes voorbij, er werden sets van houten keukengerei neergelegd, een man kwam langs met een bloeddrukmeter, maar dan wel eentje uit de tijd dat “digitaal” nog niet was uitgevonden. Tussendoor bleef het een constante stroom van “nasi nasi – tahu tahu – sateh sateh”. Oh dat klonk wel goed, de sateh. Helaas klonk het beter dan dat het smaakte.. Voor weinig gekocht en…….je kreeg ook weinig. Wat een miskoop. Zonde van die 40 cent J De ananas die 5 minuten later voorbij kwam maakte gelukkig een hoop goed. Tijdens de rit zie je constante “armzwaaien” richting het openstaande raam. Alles, maar dan ook alles, aan afval wordt namelijk gewoon naar buiten gegooid. Iedereen, van kleuter tot opa, gooit alles uit het raam. Buiten de resorts en de belangrijke toeristische trekkers,  is dat ook HET beeld van Indonesië, troep langs de weg, in de voortuinen, overal afval.

De discussie over het afval is trouwens wel leuk om met gasten van een jaar of 18 te voeren. Als je die uitlegt dat ze op scholen met voorlichting moeten beginnen, dan beginnen zij toch echt na te denken. Er was weer een ander figuur de trein in gekomen, volgens ons illegaal. Hij had een bezem en veegde elke coupé schoon en hield vervolgens zijn hand op. Tja, daar doen wij dus niet aan mee. Ik negeerde hem volledig. De 2^e schoonmaker was hardnekkiger en zei botweg : He mister, give me money. En met zo’n toon ben je bij mij ook aan het verkeerde adres en ik zei hem dat ik nooit geld gaf. Toen de trein eenmaal weer reed, de illegale schoonmakers schichtig om zich heen kijkend weer vertrokken waren, kregen wij steeds meer de slappe lach van alle verkopers en kochten links en rechts nog wat pindakoekjes en andere dingen die we nog niet kenden. Het meeste was allemaal erg lekker. Maar aan alles komt een eind. We zagen opa opeens zijn tas pakken en op het hekbankje bij de uitgang gaan zitten. Wij vragen welk station er aan kwam…………….Yogja. Mooi, spullen pakken en ook klaar gaan staan. Uiteindelijk hebben we bijna de gehele treinreis een ruime plek gehad omdat de trein niet vol was. Eenmaal op het station staan er meteen “mannetjes” voor je neus met “teksi  teksi” of “trenspord trenspord”. Deze keer zowaar een eerlijke taxichauffeur. Echt voor weinig zaten we een kwartier in de taxi en werden voor het guesthouse afgezet, in positieve zin deze keer. Ze hadden er nog plaats ook en met een hele leuke kamer met eigen balkon. prachtige 4 dagen beleefde met o.a. de bezichtiging van de Prambanan en de Borobudur tempel. Yogaje is een stad om aan te bevelen, maar ga er wel met een exprestrein naartoe, die doet er 3 uur korter over.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de mooie en lieve berichten n.a.v het overlijden van mijn moeder. Maar zoals het aloude cliché zegt : life goes on en zo ook bij ons. We hadden overdag een bord gezien met de tekst : bitterballen, vlammetje en kroketten. Dit als deel van de aankondiging voor het oud&nieuw feestje. Die avond daar dus naartoe gegaan. Achteraf hadden we een nog betere keuze kunnen maken, maar ja, alweer zo’n cliché, als je alles vooruit weet…….precies. Het was een hele gezellige avond, live music, vuurwerk vanaf 8 uur, een fles wijn erbij, wie doet je wat. Het blijft echter wel gek om met veel mensen te zijn en toch met 2. Er waren veel andere stellen ook op zichzelf, maar voor ons niet de mensen om een feestje mee te bouwen. Maar voor iedereen die we nog niet schriftelijk gesproken hadden : Gelukkig Nieuwjaar. Als gezegd, het was een leuke avond. Op 1 januari bleven we nog een dag in ons guesthouse omdat we niet zeker waren of AL het openbaar vervoer wel zou werken. We wilden tenslotte oversteken naar Java. Het was een echte regendag, onze 2^e pas en dus lekker lezen en luieren.

Op 2 januari de bus gepakt naar de westpunt van Bali, Gilimanuk, en de oversteek gemaakt naar Banyuwangy. Van daaruit zou je mooi naar het Ijen Plateau kunnen gaan,. Helaas was dat, vanwege een kleine aardbeving en de daaruit voortkomende sulfaatdampen bij (uit) het mooi turkoois blauwe meer, gesloten. De volgende dag dus maar meteen verder met de trein naar Probolingo, de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Bromo en andere vulkanen en kraters. Na een leuke treinreis (vanwege het gezelschap tegenover ons) een hotel gezocht en bedacht hoe we naar de Bromo zouden gaan. De  “organised tours” weten heel goed hoe ze geld moeten verdienen J Voor verder details verwijs ik graag naar het “wereldverhaal” over de bus. Eenmaal aangekomen in Csmoro Lawang, het dorpje op de rand van de krater, hadden we snel een slaapplaats en Caroline had 2 brommers (150 cc), dus eigenlijk kleine motoren, geregeld voor de klim naar het “viewpoint”.

Eerst even wat rondgewandeld, wat gegeten en de mail gedaan. Gelukkig gaan de boekingen gewoon door en dat is altijd een fijne gedachte. Toen toch maar op tijd naar de kamer want we moesten om half 4 op. Om 5 uur is de zonsopkomst en je moest er nog naartoe. We waren, uiteraard, ruim voor de wekker wakker. Het was erg gehorig daar en de brommers reden al om half 3 door de straat. Onze mannen stonden al klaar. Wat extra kleren aan, geen helm, de bestuurder wel J, en gaan. Zij waren gekleed als Eskimo’s en wij als op een normale herfstdag in Nederland. Het laatste half uur moest te voet. Het ging pittig steil, maar goed te doen. Onderweg stonden ze nog met thee en vanaf daar was het nog 20 minuten. Inderdaad waren we met precies 6 minuten boven. En toen maar wachten. Het schemerde al heel licht en naarmate het lichter werd, werd ook het uitzicht steeds fraaier. We hadden veel geluk want we stonden op met een sterrenhemel en het bleef die hele ochtend speerhelder. Als je nog nooit een vulkaan en/of krater hebt gezien was dit wel meteen heel spectaculair. Wat een landschap en dan te bedenken dat je zelf in de krater, van 12 km doorsnede, staat. De Bromo is een vulkaan in een vulkaan. Na dat viewpoint weer naar beneden, op de brommer en door het vulkaanveld naar de vulkaan, ik dacht de Batok, die naast de Bromo ligt. Deze was vorig jaar nog actief, maar had helaas nu geen “rookpluimpjes” maar wel weer adembenemend om daar te staan.

Eenmaal weer terug bij onze homestay eerst ontbeten en toen nog even in de zon gezeten. Plots trok het in 1 keer dicht en dus besloten we, samen met een aantal anderen, weer naar beneden naar Probolingo te gaan. In het verhaal over de bus staan de details. Van daaruit met de bus naar Surabaya want we konden geen rechtstreeks treinkaartje kopen naar Yogjakarta. We hadden een guesthouse gevonden, maar het regende keihard. De taxi zette ons letterlijk voor de deur af maar nog stond ik tot halverwege mijn scheenbeen, en die is heeeel lang, in het water. Meteen met de becak naar het treinstation gegaan om te zien of we een kaartje voor Yogja konden kopen. Dat lukte, om 05.30 aanwezig zijn. Ach wat gaf het, we waren gisteren, oh nee, vanmorgen al om half 4 op. Dus snel wat gegeten en hup naar bed. Wekker op half 5. De straat was weer voor 95% opgedroogd en dus lopend naar het station. De trein zou zo goed als vol zijn (zeiden ze), maar we hadden de hele reis stoelen voor ons zelf. We kregen tijdens de reis steeds meer de slappe lach, want je wilt niet weten wat er allemaal aan verkopers voorbij komt. Die treinreis ga ik nog apart beschrijven want er gebeurde gewoon te veel om hier te vermelden. Ik denk dat ik dat verhaal ook als een wereldverhaal mag bestempelen. De reis was in ieder geval zeer aangenaam. Voor de verandering kregen we een serieuze prijs voor een taxi bij aankomst en het guesthouse wat we hadden uitgezocht had boven 2 kamers met privé balkon en die waren nog vrij ook. En op het balkon schrijf ik nu dit verslag.

Yogja is het vertrekpunt voor de Prambanan tempel en natuurlijk de Borubudur. In de stad heb je dan nog het Kraton, het paleis van de sultans van Yogja. De wijk is een echte backpackers wijk, klein beetje te vergelijken met Kao Sahn Road in Bangkok, maar dan een stuk gezelliger en ook heel veel locals. Genoeg te doen hier dus. Omdat het verlengen van het visum een stuk duurder was dan gepland, vliegen we op 10 januari terug naar KL om dan in Zuid Thailand de laatste dagen aan het strand te kunnen zijn. Je moet wat als je een ticket hebt met een vaste datum van terugreizen

Salamat mintemaki hari ini

(enjoy the day)

PS :Hier het filmpje van de rijstvelden:

Ik laat de man mijn Loneley Planet zien met de naam van het hotel. Hij zegt : dua pulu ribu, oftewel, 20.000. Vinden wij goed (het is te veel, maar we kennen de afstand niet). Voor de goede orde, 10.000 is 80 eurocent. We stappen in en gaan verder. Er stappen meer mensen in, waaronder een jonge vrouw die er even verder al weer uit moet. Nu spreek ik 3 woorden Indonesisch en ik hoor de bestuurder vragen of die vrouw engels spreekt. Ja hoor, ze komt naar ons toe en zegt : om je bij je hotel af te zetten kost het 30.000 ! Ik zei tegen haar : zeg de bestuurder maar dat het 20 blijft of we stappen nu uit en betalen helemaal niets. Hij vindt het goed……uiteraard. We gaan verder en 5 minuten later draait hij zich om en zegt : 25000 om naar het hotel te gaan. Voor de goede orde, de maximumprijs per rit is 3000 en dan nog tot 2 keer aan toe proberen er nog meer voor te vragen. Bij ons is de maat vol. Het busje staat stil en we stappen uit en betalen helemaal niets en lopen weg.

De man raakt in paniek want hij ziet zijn 20.000 als sneeuw voor de zon verdwijnen, kiest eieren voor zijn geld en schreeuwt dat hij ons voor 20 bij het hotel brengt. Wij laten hem even voelen dat hij niet te ver moet sollen met toeristen en zeggen : you have lost, we walk. Geen idee hoe ver het lopen is, maar we nemen de gok. Het busje blijft naast ons rijden en blijft maar roepen “okay okay okay”. Uiteindelijk stappen we in en hij begint meteen sorry sorry te roepen en wil me een hand geven. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik dat geweigerd. Hij is gewoon te ver gegaan. We komen bij ons hotel en daar wordt nogmaals bevestigd dat de Ijen inderdaad gesloten is. Plan aanpassen en dus de volgende dag direct door naar de Bromo. De vulkaan die zelf in een krater van 12 km doorsnede ligt.

We gaan met de trein, economy class. De LP geeft aan dat er 2 treinen gaan, om 9 uur en om 10.20 Wij om half 9 bij het station. Groot doek boven de ingang : nieuwe vertrektijden. Onze trein gaat om 12.49. Tja, de LP kan niet alles weten J Dus ruim 3 uur wachten en daarna, zo bleek, ruim 6 uur in een trein. Die rit was overigens heel leuk qua gezelschap. Leuke jongelui (hoor mij) tegenover ons en dus weer wat woordjes geleerd, samen snacks uitgewisseld en andere snacks leren eten. Helemaal leuk.  Uiteindelijk tegen half 8 waren we in Probolingo, de uitvalsbasis voor alle tochten naar de Bromo. Onze medereizigers hadden ons al verteld dat we niet meer dan 3000 voor de bemo moesten betalen. Uiteraard werden we opgewacht door “becak” rijders, de veredelde bakfiets met huifje, die allemaal zeiden dat de Bemo’s al niet meer reden. Onze medereizigers wezen ons waar ze stonden. Ze reden gewoon, uiteraard. De man begreep eerst niet waar we heen wilden en zei dat hij dat niet deed. Toen snapte hij dat het de naam van een hotel was en we konden instappen, met 2 grote rugzakken, 2 kleine rugzakken en 16 andere personen. Het had niet misstaan in het guiness book of records.

De eerste man die zei dat de bemo’s niet reden hing zelf aan de buitenkant van de bemo. Wij waren bijna de eersten die er uit moesten, en dat was maar goed ook. In het hotel een prima kamer, bij een eetstalletje nog wat gegeten en toen naar bed. Bij het ontbijt troffen we een Zwitser die ook naar de Bromo zou gaan. Of we vervoer wilden delen? Natuurlijk. Dus bij de receptie gevraagd hoe we bij het dorpje aan de rand van de krater konden komen. Er zat een man die ons voor 50.000 pp wel wilde brengen. We wisten meteen dat het veel te veel was en we zeiden dat we het zelf wel gingen regelen. Het kan wel voor 25.000 pp werd er toen meteen gezegd. Vonden wij een mooi bedrag want het was ongeveer 2 uur rijden……..zeiden ze. Na 5 minuten stonden we bij een bemo busstation en we moesten van auto ruilen. Daar hadden we al over gelezen en we vonden dat dus niet gek. We moesten even wachten. Dat even werd een half uur en toen maar eens vragen wanneer we zouden vertrekken.  Als de bemo vol is zei de, toen nog, leuke man. Er moesten er 10 in en we waren met 7. Wachten dus. Even later kwamen er 2 locals en dus waren we met 9. Helaas, 2 wachtende vonden het te lang duren en waren al vertrokken. Weer 7 dus.

Ik ging de man vragen of hij wilde vertrekken als we de resterende 3 x 25.000 zouden bijbetalen. Dat was goed. Wij iedereen vragen of ze mee wilden betalen en dat wilden ze wel. Allemaal 10.000 en dan was het goed. Caroline, de Zwitser en ik legden ieder 10 neer en draaiden ons om. Grote fout want de anderen betaalden niets bleek later. Maar goed, de bus in en rijden. Maar volgens ons de verkeerde kant op. Er was een oude man in gestapt en wees ergens naar. Wat bleek, er stonden 3 meiden die mee wilden en die stonden weer te wachten op hun 2 vriendinnen. Onze rugzakken lagen op het dak en die moesten opeens in de auto. Waarom vroegen we? Vanwege de regen. Ja ja. Toen zagen we die meiden staan en meteen zei ik : die gaan niet de bus in hè? Jawel. Dan wil ik nu mijn 10.000 terug, en die andere 6 mensen ook! Een hoop geschreeuw, maar uiteindelijk kwam er 30.000 tevoorschijn. En die anderen dan? Die hebben niet betaald! Zei hij. En zo wordt je dus constant te grazen genomen. Ze zien je als een wandelende portemonnee die zij maar wat graag leeg willen maken. Wij begrijpen best dat ze hier extra aan de toeristen willen verdienen, maar de manier waarop gaat er bij ons absoluut niet in, helaas. Overigens zitten we nu aan de rand van de krater, een ritje van een uur en uitzicht op de Bromo! En dat alles in nog geen 48 uur vanaf de ferry

22 t/m 29 dec

want we waren op tijd in de haven van Padang Bai en de boot lag al te wachten. Hij vertrekt ook keurig een kwartier te laat. De zon schijnt weer eens, het wordt een warme dag. Ongeveer 4 uur op de boot en nog een kleine 2 uur in een minibusje en dan zijn we in Senggigi. Na een kwartier varen worden we alweer getrakteerd op een dolfijnenshow. Ze schieten de lucht in, maken salto’s en hele schroeven. Prachtig. Het is helaas van korte duur. Verder weinig noemenswaardigs te melden van de bootreis anders dan dat het bloedheet was. In de haven van Lembar (Lombok) komen kleine bootjes naar onze nog niet afgemeerde boot. Als kleine apen springen ze even “over” naar de Ferry en binnen werkelijk 30 seconden staan ze voor je neus : rice rice, cheap cheap. You want water, sarong, neckless. Het is niet te geloven. Je komt nooit van ze af. Ondertussen blijft de zonnebril de beste remedie. Eerst 1x netjes “no thank you” en vervolgens negeren.

Na twee uur met de minibus zijn we in Senggigi. We hebben geen accommodatie en we verwachten “besprongen” te worden door “mannetjes” met de bekend zin : room, room, cheap, cheap. Geen hond te bekennen. Wat is dit dan weer voor stadje? Toch een man op een scooter die ons wil helpen. Uiteraard zijn we achterdochtig en gaan eerst zelf zoeken. Alles blijkt vanwege de kerst schreeuwend duur te zijn. Zijn optie gaan we toch bekijken en daar zitten we nu dus ook. Beetje last van een discotheek verderop en wederom liggen alle guesthouses aan de doorgaande straat. Het lijkt wel of het er bij hoort in Indonesië. Die middag blijven we bij het (kleine) zwembad wat werkelijk letterlijk op struikelafstand van onze kamer ligt. Die avond eten we aan het strand en zien een prachtige zonsondergang.

De volgende dag een scooter gehuurd, ja eentje en ik rij We rijden de hele kustweg af en zien het dan opeens heel donker worden. Even stoppen om iets te eten. Goed besluit want binnen 5 minuten komt het met bakken naar beneden. Nog maar wat eten, maar het houdt niet meer op. Uiteindelijk is het nog gewone regen en besluiten we terug te rijden. Morgen nog een keer proberen. Zo gezegd zo gedaan en de volgende dag weer een rondje gemaakt. Deze keer bleef het droog en werd het een prachtige rit. Uit eten gaan blijft ook bijzonder want ook daar sta je te onderhandelen. Het is zo laagseizoen dat de ene je 15% korting geeft, de ander weer een gratis dessert. Moet niet gekker worden, en dat op kerstavond . Het kerstgevoel is absoluut niet aanwezig, das wel een beetje jammer want we houden wel van die sfeer. Het is 1^e kerstdag, weer bloedheet. We proberen uit te slapen, maar met een krijsende baby bij de buren ging dat niet lukken. Uiteindelijk toch om half 10 ontbijt op het strand en daarna het zwembad in…………….tsssssssssssssss, afkoelen. Even later ook maar even de zee in. Toen een rondje met de scooter, van het uitzicht genoten en weer terug het zwembad in. Heerlijk een boek gelezen, lunch op het strand en vanavond op zoek naar een kerstdiner.  Nou dat was wel een hele goede, inclusief rode wijn voor Car. Perfect gegeten, westers een keer voor de verandering.

De laatste dag in Senggigi nog een rondje met de scooter gemaakt en vervolgens vervoer geregeld voor het bezoek aan Tete Batu. Op de 27^e aangekomen in Tete Batu, een dorp met helemaal niets en een aantal guesthouses. Het dorp is de uitvalsbasis voor het beklimmen van de Ranjani Krater, maar dat wordt afgeraden in het regenseizoen. Hebben we dus ook niet gedaan, maar die middag in de omgeving wat gewandeld en gelezen bij onze hut. De volgende dag een fantastische wandeling gemaakt tussen de rijstvelden door om uiteindelijk bij een prachtige waterval uit te komen. Op de terugweg werden we door een aantal vrouwen uitgenodigd om te helpen met het planten van rijst. Car had een wondje aan haar teen, dus die gokte het niet, maar ik trok mijn schoenen uit en stapte het rijstveld in. Wat een ervaring om zelf die plantjes in de grond te mogen drukken. Er komt een filmpje aan, maar You Tube wil niet echt vlotten hier. Tijdens de wandeling hadden we vervoer geregeld naar Kuta-Lombok en de volgende morgen stonden ze keurig op tijd voor de deur. Die middag in Kuta aangekomen. Zeer fraai guesthouse met zwembad, maar het dorp was voor ons een redelijke tegenvaller. De mooie stranden waren niet in het dorp en wat er was, was vies en vol met vissersbootjes. De stranden waren echt meer dan prachtig, maar je moest een helse scooterrit van 3 kwartier maken om er te komen. Het dorp was helemaal niets en er waren hoofdzakelijk surfers. Niet onze ‘scene”. We besloten om de volgende dag nog te blijven. Scooter gehuurd, zonder papieren want er is geen politie, en vervolgens die helse scooterrit gemaakt en prachtig stranden gezien en in een onwijze branding gezwommen. Maar dat vinden wij 1 dag leuk, maar geen 4 dagen. Tel daar bij op dat er niets te beleven viel met oud & nieuw en dan weet je wat wij gaan doen. Dus een shuttlebus geregeld terug naar Ubud voor oud & nieuw waar we de 30^e zijn gearriveerd. Overal zagen we al aankondigingen voor een “new years eve party” dus dat gaat helemaal goed komen.

Een fijne jaarwisseling gewenst allemaal en in goede gezondheid het nieuwe jaar in “duiken” ?

wensen wij iedereen een ontzettende fijne en gezellige kerst toe en voor 2012 hopen wij dat de meeste dromen toch geen bedrog mogen zijn.

From Indonesia we wish all our english friends a merry christmas enjoying the company of good friends and family. For 2012 we hopen that all your wishes may come true. We wish you all the luck and hapiness on beforehand

Pour tous nos amis en France, Joyeux Noël et les meilleurs voeux pour 2012. Nous espérons que vous avez une grande fete avec toute la famille et naturellement avec un bon diner. Pour 2012, réaliser les rèves si possible en bon santé.

16 t/m 21 dec

Vrijdag 16 dec vertrokken we met een busje naar Padang Bai (daar vandaan gaan we volgende week met de boot naar Lombok). In Padang Bai 1 uur wachten en dan met de volgende bus naar Ubud. Makkelijke en vlotte busreis en bij binnenkomst zien we meteen dat Ubud een stuk toerist vriendelijker is. We worden redelijk simpel van “elke” man die vraagt “teksi?” of “room room cheap cheap”. De Lonely Planet had een leuk guesthouse in de lijst die we eerst gingen proberen. Was ruim een kilometer met de volle bepakking in 30 graden, maarrrr…….leuk guesthouse, goedkoop, gratis wifi, de hele dag door thee en incl ontbijt. Tja, voor € 9 per nacht ga je dan niet verder zoeken. Aan het eind van de straat is de central market. Een en al souvenirs, sarongs, slippers en alle ellende die je niet nodig hebt en al helemaal niet 5 weken in je rugzak mee wilt dragen. Leuk door Ubud gewandeld. De achterliggende de straat heet “Monkey Forest Road”.  Aan het eind van de straat loop je inderdaad zo het park (forest) in. Altijd leuk de aapjes, helemaal de brutale. Als je eten in je hand hebt dan hangt er binnen een minuut een aap aan je been, mouw of zit op je hoofd.

De volgende dag wilden we wel eens iets gaan doen en zien. In de LP stond een mooie trek van rond de 10 km, one way, dus met een busje terug. Het ging vanuit Ubud rechts langs een brug naar beneden en daarna omhoog via de “rug” van een heuvel die 2 rivieren van elkaar scheidde. Nu kan je natuurlijk 100 of 200 foto’s van rijstvelden maken, maar elke minuut denk je weer : oh, deze is nog mooier. Weer een andere setting en weer mooier. Jullie begrijpen een ongelofelijk mooie wandeling. Bij dit plekje heerlijk een kop thee gedronken en met wat voor een uitzicht? En dat ging bijna de hele route zo door. Uiteindelijk kwamen we op een doorgaande weg en moesten we gaan vragen want het spoor van de LP was niet meer te volgen. En ja, we weten, op elke vraag die je stelt krijg je steevast het antwoord : Yes. Ook als je vraagt of je links of rechts moet. Uiteindelijk toch in een dorp aangekomen waar we met veel geluk een busje konden pakken. Normaal rijden die op dat tijdstip niet meer, maar na een beetje onderhandelen, wanneer niet, wilde hij ons terugbrengen naar Ubud. We hadden niet geluncht en dus een goed restaurant uitgezocht. En wat voor eentje. Het beste eten tot dusver.

De volgende dag hadden we ons opgegeven voor een Eco Bicycle Tour. Even voor 8 uur onze pick-up bij het guesthouse, in totaal 10 gasten en met het busje de vulkaan opgereden om boven ontbijt te hebben. Helaas, het is regentijd, dus geen uitzicht, alles in de mist. Daarna naar een koffieplantage. Ik had een plantage verwacht a la de theeplantage in Maleisië maar helaas, het was een uitgebreide tuin met alle vruchten en specerijen. Wel was het inclusief koffie proeven. Jammer voor Berthy dat ze er niet was. Ben je op een plantage en kan je nog om koffie vragen ook J Na de plantage nog een klein stukje me de bus en toen ging het fietsavontuur beginnen. Om kort te gaan : ik had mijn video wel continu aan willen laten staan. Eerst een kampong bezocht en uitleg gekregen over het dagelijkse leven. Wat maken die gasten er toch een bende van vergeleken met de Nepalezen. Maar goed, weer een andere cultuur hier. Daarna via hele kleine paadjes dwars door de rijstvelden heen. Berthy, je had het niet leuk gevonden hoor. Het ene uitzicht was nog mooier dan de andere. Uiteindelijk kwamen we onder bij een rivier uit. Voor de liefhebbers kon je ongeveer 10 km omhoog fietsen of anders met het busje. De fietsen waren niet bijster goed, maar we waren met 6. Caroline d’r fiets was echt niet goed, dus die nam de bus. De gids even fietsen geleerd J en na 10 prachtige kilometers kregen we een onwijze lunch voorgeschoteld. Topkwaliteit eten. Die avond met 2 andere gasten nog een biertje gedronken. Morgen op naar Lovina en de dolfijnen.

Na een makkelijke busrit naar Lovina, stopte de man bij “zijn kantoor”. Hoe toevallig, een hotel J Ze hadden een fantastisch zwembad en ook nog een kamer voor € 12 dus dat was makkelijk kiezen. Blijven en niet verder zoeken. Tassen op de kamer en ……. Plons. Na het zwemmen even naar het strand open. Meteen weer zwermen verkopers om je heen. Yes hello, where you come from, where you stay, want snolkeling, wat dolpin wodzjing. In ons hotel was het ons al voor 70 aangeboden, maar omdat we daar sliepen kregen we het voor 60. Ik zei dat de standaard prijs 50 is. Ja, maar de brandstof is duurder geworden. De eerste die we op het strand aanspraken zei 50. Geboekt dus. Die middag in een kleine “Warung” gegeten, echt klein, 4 tafeltjes. Maar de dame kon ontzettend goed Balinees koken. Nu alleen een broodje maar die avond zouden we een “Seafood rijsttafel” eten. Wat een feest en we kregen het niet eens op, en dat voor € 8

De volgende morgen om half 6 op want het bootje ging om 6 uur de zee op. Het was laagseizoen, maar toch waren er zeker 20 bootjes die uitvoeren. Na een klein kwartiertje varen zagen we de eerste vinnetjes al boven water komen. Meteen filmen en foto’s maken natuurlijk. We wisten toen nog niet wat er O ging komen. Na een poosje verdeelden de boten zich in 3 groepen. De stuurmannen hadden denk ik al meer gezien dan wij. Die ochtend waren er veel dolfijnen…………….verdeeld in 3 groepen. Nu hadden we weinig boten om ons heen en konden we mooie plaatjes maken. Na ruim een half uur was het volgens ons speelkwartier voor de beestjes. Salto’s, hele schroeven, Epke Zonderland zou er tureluurs van worden. Werkelijk prachtig. Maar aan alles komt een eind en dus weer terug. Een paar honderd meter uit de kust vroeg hij of we wilden snorkelen? Was maar 50 (€ 4). Was goed zeiden we en hup, weer ……plons. Prachtige vissen, aten brood uit je hand en zelfs nog een inktvis gezien. Eenmaal weer op de kant zeiden we dat we bij het eten het snorkelen zouden betalen.

Die middag en avond weer overheerlijk gegeten, maar we moest en nog 100 voor het snorkelen betalen. Inderdaad, 50 pp, typische indo truc en stom van ons dat we het niet gevraagd hebben. Over € 4 ga je geen drukte maken natuurlijk. Weer een kaartje voor de bus naar Ubud gekocht om van daar naar de kust te gaan om over te steken naar Lombok. Binnen 3 uur stonden we in Ubud en daar konden we een combi-ticket kopen naar Lombok en wel “bus naar de kust-boot naar Lombok (4 uur)-bus naar Senggigi” (waar we t/m de kerst blijven). Alles voor € 12 pp. We zitten nu in een guesthouse aan de kust waar dus morgen de boot om 09.00 vertrekt. Rond 14.00 a 15.00 lokale tijd zijnwe dan weer in Senggigi.

Zijn Aris en Berthy weer veiligop Schiphol geland en hebben de trui al weer aan. Ze zijn gelukkig wel helemaal klaar voor de kerst en als we het goed hebben begrepen hebben ze “het wel leuk gehad”

Maar goed, in een vliegtuig gaat het van rij 12 naar rij 14, dus eigenlijk is rij 14 de 13e. Werkt dat zoms ook zo met de dagen? Is de 14e stiekem de 13e? Hoezo? Lees maar gewoon verder. Sinds maandagavond 12 december, 10 uur locale tijd, zitten we dan op Bali zoals dat heet. Man man, wat een verandering weer tov Maleisië. Op het vliegveld werden we meteen voor de eerste keer gewezen op het niet goed voorbereid zijn : het visum. We merken aan alles dat het lang geleden is dat we gereisd hebben. Goed, visum kopen bij het loket. Oh, geen geld. Even achter de douane pinnen. Paspoort inleveren (doe je ook gewoon) en naar de automaat. Andere automaat dan elders en wat bleek later? Pasje in de automaat laten zitten.  De volgende dag kwamen we daar achter en gelukkig was er niets van de rekening. Pas geblokkeerd en klaar . We hebben er nog eentje J Door de douane en hop, je stond meteen buiten. Donker, nieuw vliegveld, nieuwe gewoontes en de Loneley Planet niet goed gelezen.

Uiteraard worden we aangesproken met : Teksi? De man wil 400.000 rp hebben voor een rit van 2 uur. Das omgerekend 32 euri. Niet veel zul je zeggen, totdat je de volgende dag leest dat het max 250.000 rp is. Even balen, maar wat is 12 euri op je vakantiebudget? Na iets minder dan 2 uur zijn we bij ons hotel. Kan niet anders zeggen dan een prachtige ruime kamer met een reuze badkamer en een giga hemelbed. Aan het eind van het “straatje” met kamers ligt de “infinity pool”. Das toch wel een heel fraai gezicht. Aan deze zijde van Bali geen strand, maar dat maakt ons niet uit, die hebben we net op Langkawi gehad en gaan we nog genoeg krijgen op Lombok en de Gili eilanden. Alle accommodatie in Indonesië is inclusief ontbijt en daar begonnen we de volgende dag mee. Eigenlijk die dag verder niets gedaan dan zwembad in en uit en naar de ze turen. Vakantie! Het was tenslotte ook nog de 13^e, dus we gaan het ongeluk niet over ons afroepen.

De volgende dag, de 14^e, wat kan ons gebeuren? Nou, een heleboel. We hadden voor € 4 pp een hele dag een scooter gehuurd en zouden een mooie rit gaan maken langs rijstvelden en kampongs. Zo gezegd zo gedaan. Scooters werden gebracht, automaatjes, en dus, rem los, gas geven en gaan met die banaan. Nog geen 5 minuten onderweg : Politie………..rijbewijs controle. Die hadden we mee, gelukkig, maar geen internationale! Dat wordt betalen zei de man meteen. Het was 250.000 pp oftewel 20 euro. Helaas is de politie (ook) corrupt in Indonesië en dus het zielige gezicht opgezet en we kwamen weg met “slechts” 300.000. Dit was ook nog te veel hoorden we later, 100.000 pp is de normale boete. Uiteraard geen bewijs van betaling mee. Maar als we weer worden aangehouden dan? They call us, no ploblem. Ja ja.

Afijn, weer op weg en nog geen 15 minuten later doemden de eerste rijstvelden op en ze waren er nog aan het werk ook. Brommert langs de kant, filmen en foto’s maken. Prachtig, hier kom je o.a. voor.  Voor de volgende plaats waren we te ver en we moesten even keren. Drukke weg dus opletten. Opeens zegt Car, ik kan hier voor langs en ze geeft gas en keert. Ergens gaat er iets fout, ik hoor lawaai, zie Car aan de wegkant hangen en een scooter anderhalve meter lager in het rijstveld liggen. Tering, wat nu weer. Car…..alles heel? Ja, gelukkig wel. Er stoppen massa’s Indo’s  en met vereende krachten wordt de brommert weer op de kant gehesen. Er is alleen “plastic” stuk dus dat zal wel meevallen, maar je weet dat je genaaid gaat worden voor wat betreft de reparatie.

Eenmaal van de ergste schrik bekomen zegt Car : laten we maar doorrijden, anders is het helemaal zonde van de dag. We hebben niet harder meer gereden dan 30. Toen we in de ochtend wegreden zei ik nog : We gaan iets heel stoms doen : scooter rijden in korte broek, zonder handschoenen en met slippers aan! Dat je het ff weet. Maar goed er gebeurde die dag niets vervelends meer anders dan dat bij de volgende stop de batterijen van mijn fototoestel leeg waren, aaaaaarrrrrggggghhhh. Gelukkig was Car d’r toestel helemaal opgeladen. Dus op naar de mooie paleistuinen in Tirti Gangga. Stop politie! Godv(#^$(*#$&^*$^. Rijbewijs controle. Zo vriendelijk en serieus mogelijk gezegd dat we net 300.000 hebben betaald. Oh ja? Nou rij dan maar door. Hoe corrupt is het zooitje hier? Dan dus toch die paleistuin bezocht, echt een plaatje om vervolgens langs de mooiste rijstvelden van Zuid-Oost Bali te rijden. Na een giga regenbui en even schuilen ging het weer richting ons hotel. Onderweg hebben we bij diverse scooter-garages gevraagd wat de kosten ongeveer zouden zijn, zo kwam ik een beetje beslagen ten ijs bij de onderhandeling over de kosten voor reparatie.

Eenmaal weer thuis meteen de eigenaar van de scooters laten komen en die bekeek de schade. Ik weet dat je hier in ieder geval niet moet gaan lachen bij de onderhandeling, maar gewoon serieus moet blijven. Onderweg oorden we dat de schade rond de 500.000 rp zou zijn, zo’n 40 euro. In NL zouden ze daar net je scooter voor stallen. De beste man vroeg glashard 1 miljoen rp. Ik speelde het spel mee en zei dat dit echt niet kon, arme backpackers als we zijn. Ik zei dat ik navraag had gedaan en dat het max 400.000 rp kon zijn. Meteen zei hij : ok, 600.000 is okay. Nee, echt niet, dan moeten we vandaag vertrekken want dan kan ik de kamer niet meer betalen. 550.000? Ik zat op de goede weg en zei : I can give you max 500.000. Hij ging akkoord. Een scooter repareren voor € 40 waar vind je dat?

Car was gaan zwemmen om van alles een beetje bij te komen terwijl ik die onderhandelingen deed.  We mogen zeggen dat we letterlijk en figuurlijk met de schrik zijn vrijgekomen. Het goede nieuws was dat er weer 2 weken geboekt is voor onze nieuwe gîte. We gaan maar eens lekker eten. Het restaurant wat we hadden uitgezocht “is closed – no cook” Pffffff gelukkig hebben we de foto’s nog!

We hadden een zeer soepele hop on hop off vanaf ons hutje aan het strand. Taxi in – uit, boot op – af, bus in – uit, ferry op af, taxi in –uit et voila, 2 kamers vrij in een spik en span guesthouse in Georgetown in de “mainstreet”, Lebuh Chulia. Overal gratis wifi, dus ook de business kon gewoon doorgaan. Die middag na aankomst wat gegeten in Little India en verder wat rond gekeken, o.a in 1 van de vele shopping malls. Voor ik het wist zat ik met Aris, ieder apart, in een kappersstoel ergens in dat warenhuis. Lachen natuurlijk. Bij mij was het makkelijk, standje 2, kan je niets aan verknoeien (nou ja, tante Annelies wel ) maar Aris wilde nog iets van model houden. Nog gelukt ook, tenminste als je van een jaren 70 coupe houdt Via een lange wandeling, want Georgetown zit niet logisch in elkaar, kwamen we weer bij ons guesthouse terecht. Vlakbij vonden we de “Red Garden”. Een food garden met divers eten uit diverse landen. Je geeft bij je stalletje je tafelnummer door en ze komen het brengen als het klaar is. Ontzettend leuk en lekker.

De volgende dag hadden we leuke dingen uitgezocht om te gaan bekijken. Eerst naar Penang Hill. Met een treintje, a la Kaprun in Oostenrijk, naar boven onder een hoek van 45 graden. Prachtige rit en dito uitzicht. Boven waren nog 2 tempels, niet heel bijzonder maar wel leuk. In een hele mooie tuin heerlijk wat gedronken en daarna weer naar beneden. Met een bus naar het centrum (?) van een dorpje gereden en daar belandden we weer in zo’n foodcourt, laat ons maar schuiven. Hup ee taxi in, naar de grootste Chinese Budhistische tempel van Azie, de Kek Lok Si tempel. Prachtig wat een complex. Er wonen nu nog geen monniken want ze zijn een groot deel van de verblijven nog aan het bouwen. Ontzettend ruim en groot opgezet, ook wel commercieel, maar ja, daar moet de hele zaak ook van bekostigd worden. We hebben wensvaantjes opgehangen, souvenirs gekocht en toen was het wel weer tijd om richting guesthouse tegaan. Die avond weer heerlijk in de food garden gegeten.

De 2^e dag met een bus naar het zuiden gereden, daar moest een oud vissersdorp zijn. Nou oud was het en nog verlaten ook. Werkelijk in 5 minuten waren we uitgekeken. Via een taxirit kwamen we in een dorp waar we een bus konden nemen richting de tropical fruit garden, maar eerst even wat eten, we hadden tijd zat. Het halve dorp was vergeven van de mountainbikers. Er was een hele groot rit daar geweest. We zaten naast een paar bikers die ons hielpen met de bestelling, want daar sprak werkelijk niemand engels. Eenmaal weer in de bus kwamen we er snel achter dat het niet handig was om die fruit garden in te gaan gezien de hoeveelheid bussen die er reden. We moesten ons ticket voor de boot naar Langkawi nog kopen. Dus uiteindelijk hebben we die dag een zeeeer verlaten vissersdorp gezien en een mooie maar lange busrit gedaan, net iets te lang voor Caroline J In ons guesthouse werden de boottickets gekocht, de laatste avond weer in Little India overheerlijk gegeten en toen ………natuurlijk zingen……..het is tenslotte 5 december. Je denkt er even niet aan met 30 graden, maar die goedheiligman had een behoorlijk eind omgevaren zodat er “plots” toch iets in onze schoen viel. Nu op tijd naar bed, de boot gaat om 08.30.

En die ging ook om 08.30 en 3 uur later stonden we op Langkawi. Wat zijn al die eilanden verschillend zeg. Deze was zeer op het tourisme ingesteld, maar alles zeer netjes en schoon. We hadden een guesthouse gereserveerd en bij aankomst bleken het prima kamers met dito badkamer te zijn met een eigen binnentuintje. Alleen onze douche deed het niet, maar ook die werd keurig gerepareerd, wat heet, we kregen zelfs een nieuw boilertje. Op Langkawi heerlijke dagen aan het strand doorgebracht, zeewater van bijna 30 graden, zeer schoon strand en overheerlijk eten. Wat wil je nog meer. Op de laatste dag daar een prachtige boottocht door de mangrove gemaakt met een boot. Arenden gevoerd, dolfijnen, slangen, kingfishers  en apen gezien, prachtig. Ten tijde van ons verblijf was er een groot luchtvaart en marina evenement. Op internet zagen we het programma en er bleek een anderhalf uur durende show van gevechtsvliegtuigen te zijn. Tja, dan ga je even kijken ook. Prachtig wat een geweld aan geluid, erg indrukweekend om mee te maken. Oh ja, uiteraard voor Dirk “even” 400 foto’s gemaakt en 15 minuten gefilmd, want het zou  te gek zijn om voor hem geen “souvenir” mee te nemen. Bij de check out de sleutels van onze kamers in de brievenbus gedaan. De eigenaar sliep nog. De sleutels vielen er in en het deurtje zwaaide ook weer open. Hmm, zoek het uit. Op 9 december naar het vliegveld en nu, al schrijvend in het vliegtuig, op weg naar KL van waar Aris en Berthy zondagavond terugvliegen naar NL en wij op maandag naar Bali vertrekken.

A bientot

26 t/m 29 november

Het is zaterdagochtend 08.00 uur in de Taman Negara als we aan het ontbijt zitten. De boot vertrekt om 09.00 uur, dus lekker rustig aan doen. Nog even van het uitzicht genieten en dan ± 1,5 uur in de boot naar Tembeling. Heerlijke boottocht, wind door je haren (haha) en genieten van de omgeving. Aan wal in Tembeling zie ik een Maleise man staan die ik ken. Ik vraag hem of hij in een bepaald hotel werkt en hij zegt JA. Dan hebben we met u 10 jaar geleden een tour gemaakt naar de Taman Negara. Toen zag de rest het ook. Het was de gids die de tour deed van Jerantut naar de Taman Negara en uitleg gaf bij de palmolie, cacao en andere plantages. Erg grappig die man weer tegen te komen en we beloofden hem zijn foto te mailen. Maar de reis ging verder want we moesten naar Tana Ratah om van daaruit verder te gaan naar Ipoh en Lumut aan de kust.

 Alles ging perfect, nou ja, bijna alles. We komen aan op het treinstation en over een uur zou de trein gaan……en die ging ook. Kippetje voor in de trein gekocht, drinken mee en hup rijden maar. Na nog geen 10 minuten onderweg te zijn lagen Aris en Berthy al te slapen. Mooie uitzichten gleden voorbij Uiteindelijk stonden we na precies 3 uur in Gua Musang. We hadden een klein risico genomen. In de LP stond dat er bussen van de kust via Gua Musang naar Kota Bahru gingen……maar niet andersom. Wij gokten van wel. Gegokt en verloren dus. We waren aangewezen op een taxirit van 2 uur. Goed, € 50 armer en 2 uur later waren we bijna in Tana Ratah, ware het niet dat er die avond een Pasar Malam was en we in een file van 8km terecht kwamen die ons 2 uur vertraging opleverde. De chauffeur deed erg zijn best door links en rechts wat in te halen. In Nederland was hij al lang uit zijn auto getrokken, hier niet. Alles en iedereen bleef kalm.

Eindelijk op de juiste plaats aangekomen hadden we een leuk guesthouse, alleen onwijs gehorig en keiharde bedden, een plank met een matrasje er op. Eerst maar wat eten. Aris zag een leuke tent aan de overkant van de weg, veel Oranje. Wat bleek, de Chinese eigenaar had 16 jaar in Nederland gewoond en via wat omzwervingen weer in zijn vaderland (hij was geboren in Maleisië) terecht gekomen. Hij sprak nog heel goed Nederlands en zijn halve restaurant was Oranje, van Nederlandse artikelen wel t verstaan. Veel belangrijker nog : zijn keuken was meer dan uitstekend. Terug op de kamer probeerden we te slapen want we moesten de bus van 08.00 uur naar de kust hebben. Weinig slapen dus want voor onze kamer zaten ze tot half drie ’s-nachts lol te maken.  Met ietwat kleine oogjes de bus in en vanuit de bus zo de boot op en rond half 4 zaten we in het volgende guesthouse. Prima (vergane glorie) tent, goed ontbijt en 5 minuten lopen van het strand.

Leuke strandtentjes

Het kaartavondje is weer geïntroduceerd en uiteraard overdag heerlijk naar het strand. Het is zo verschrikkelijk heet dat we alleen in de schaduw liggen, maar dan nog staan de strepen van je (zwem)broekspijpen op je benen. Heerlijk. Leuke strandtentjes met nog betere prijzen. We eten overheerlijk met een glas verse jus d’orange erbij voor nog geen € 5 pp en in de avond is dat wederom het geval. Ons hoor je niet klagen. Na 2 nachten zijn we nu verhuisd naar een kamer  met balkon aan het strand. Deur open doen en plof…..in het zand. Vandaag 29 november onze eerste dag daar doorgebracht en het “Dutch Fort” bezocht. Dat stelt dus echt niets voor, maar je moet het gezien hebben om het te weten. De middag weer op het strand, nou ja, in het water…….waar je ook al niet van af koelt, maar we slaan ons er doorheen.

Ook heeft ondergetekende al weer 3x een retourtje afgelegd naar het eiland, zwemmend dus. Via google maps zag ik dat het 800 mt in totaal was. Hou ik het toch nog een klein beetje bij. Maar het kan natuurlijk ook anders, zeker als je met “Dijksman” op stap bent Dan ga je natuurlijk naar de overkant lopen. Gelukkig hadden we geen boot, anders hadden we die ook mee moeten trekken Maar het was leuk om over het “bankje” naar het eiland te lopen. Daarna nog heerlijk 2 dagen op dit strand want we hebben een nacht bijgeboekt. Daarna gaan we naar Penang. Een paar dagen stad…..Georgetown. Benieuwd wat daar allemaal is.

Salamat Malam